Witte lichten – Lauren Kate (Acheron, #1)

Als Desdemona (Dez) door de mysterieuze Rafe wordt geronseld voor zijn elite filmschool Acheron, ziet ze geen enkele reden om hem te vertrouwen. Maar ze heeft ook geen andere keus. Door een gewelddadige aanval ligt haar broer in het ziekenhuis en Dez is zelf de hoofdverdachte bij de politie. Verscheurd door schuldgevoel en verdriet besluit ze aan de wet te ontsnappen en haar droom om filmmaker te worden na te jagen. Ze weet niets van Acheron en de genadeloze wereld van intrige, macht en dodelijke competitie die erachter schuilgaat. En wat een uitweg naar een nieuwe toekomst leek, mondt al snel uit in een existentiële crisis, waarin er meer op het spel staat dan haar hart alleen.

Lauren Kate is voor mij onlosmakelijk verbonden met Fallen. Als veertienjarige was ik helemaal fan van die fantasyreeks en dus voelde Witte lichten, haar eerste boek voor volwassenen, een beetje als thuiskomen bij een oude bekende. Ik was dan ook ontzettend benieuwd naar dit nieuwe verhaal en stiekem hoopte ik op een flinke dosis nostalgie, ook omdat dit boek zich afspeelt in dezelfde wereld als Fallen.

Toch deed Witte lichten in eerste instantie helemaal niet met me wat Fallen destijds deed. Sterker nog: tijdens de eerste helft van het boek vroeg ik me regelmatig af waar Lauren Kate precies naartoe wilde. De wereld bleef voor mij lange tijd behoorlijk onduidelijk, de personages wisten me niet meteen te grijpen en ik voelde weinig drang om steeds verder te lezen. Ongeveer de eerste tweehonderd pagina’s was ik vooral bezig met proberen te begrijpen wat het verhaal precies wilde vertellen. Een deel van dat probleem zit voor mij bij Dez, het hoofdpersonage. Als lezer krijg je informatie die zij zelf nog niet heeft (of kan je de puntjes met elkaar verbinden dankzij de achterflap en het thema engelen) en daardoor zag ik bepaalde dingen al aankomen. Dat zorgde ervoor dat ik soms wat afstand voelde tot haar. Ik begreep wel wat er gebeurde en ik begrijp ook dat Dez niet alles onmiddellijk kon begrijpen, maar ik kon me niet altijd even goed met haar identificeren. Ook de opbouw hielp daarbij niet altijd. Het verhaal springt op sommige momenten behoorlijk van de hak op de tak en verschillende elementen blijven lange tijd onafgemaakt of onduidelijk. Daardoor wist ik niet altijd welke rol bepaalde gebeurtenissen of nevenpersonages uiteindelijk zouden spelen. Het gevolg was dat ik me ook minder snel aan de personages hechtte. Nog even toevoegen dat dit boek behoorlijk wat seks bevat. Geen probleem natuurlijk, alleen voelde de scènes soms heel erg geforceerd aan en voegde het voor mij niet altijd iets toe aan het verhaal.

En toch gebeurde er ergens rond de drie kwart van het boek iets wat ik heel lang had gemist: de puzzelstukjes begonnen eindelijk op hun plaats te vallen. Wat voor Dez lange tijd onduidelijk was, wordt steeds helderder en daardoor krijgt het verhaal plots veel meer vaart. De spanning en intriges nemen toe en precies daar begon ik eindelijk de Lauren Kate te herkennen die ik me uit mijn tienerjaren herinnerde. Vanaf dat moment zat ik veel meer in het verhaal en voelde ik opnieuw die typische Fallen-vibes. Het laatste kwart wist me dus zeker te overtuigen en maakte een deel van de lange aanloop goed. Tegelijkertijd bleef ik wel met een dubbel gevoel achter. Witte lichten is het eerste deel van een nieuwe reeks en ik vermoed dat een deel van de trage opbouw daarmee te maken heeft. Er moet een nieuwe wereld worden neergezet en er moeten heel wat vragen worden geïntroduceerd. Maar voor mij nam die opbouw in dit geval wel erg veel ruimte in beslag. Ik vraag me dan ook af of ik zo ver was blijven doorlezen als ik Lauren Kate niet al kende en niet met bepaalde verwachtingen aan dit boek was begonnen. Want ik ben ervan overtuigd dat Kate meer in haar mars heeft dan wat ze hier laat zien.

Het laatste kwart maakte veel goed, maar helaas niet alles. Ik ben daardoor wel nieuwsgierig geworden naar het vervolg, vooral omdat ik wil zien wat Kate met deze wereld kan doen wanneer de basis eenmaal is gelegd.