Wat ik je niet heb verteld – Emma Robinson

Wanneer mijn jeugdvriendin Lucy ons uitnodigt in haar Spaanse villa, lijkt het de ideale manier om iets te ondernemen met mijn man Robert. Nu onze dochters het huis uit zijn, moeten we elkaar weer opnieuw vinden. Maar als we daar zijn, neemt Robert steeds meer afstand. Hij ontwijkt mijn blik en het lijkt wel alsof hij anders met Lucy omgaat. Wanneer ik hem vertrouwelijk met Lucy’s volwassen dochter zie kletsen weet ik zeker dat er iets vreemds aan de hand is. Dan vind ik een verfrommeld briefje in zijn nachtkastje en besef ik dat ons huwelijk voorbij is. Mijn man heeft een vreselijk geheim. Maar als ik hem confronteer, moet ik ook iets opbiechten. Zal mijn gezin me ooit vergeven voor wat ik heb gedaan?

Soms zijn het net de dunne boekjes die je volledig kunnen verrassen. Wat ik je niet heb verteld begon in ieder geval veelbelovend en wist me in de eerste helft echt nieuwsgierig te maken.

Vanaf de eerste pagina hangt er spanning in het verhaal. Lucy en Robert dragen allebei geheimen met zich mee en je voelt als lezer meteen dat er dingen onder de oppervlakte borrelen. Dat zorgt ervoor dat je wil blijven lezen en constant probeert te achterhalen hoe alles precies in elkaar zit. Wat de auteur ook slim doet, is de lezer bewust in een bepaalde richting sturen. Je denkt vrij snel dat je weet waar het verhaal naartoe gaat en welke waarheid er achter de geheimen schuilt. Natuurlijk blijkt dat uiteindelijk anders te zitten, iets waar ik normaal gezien echt van hou.

Alleen werkte de uiteindelijke ontknoping voor mij iets minder goed dan gehoopt. Het is moeilijk om exact te benoemen waar dat gevoel vandaan komt, maar vanaf het moment waarop alles duidelijk wordt, verdwijnt een groot deel van de spanning. Het verhaal verandert dan meer in een emotionele roman over liefde, vriendschap, het verleden en de invloed van de mensen rondom je. Mooie thema’s op zich, maar voor mij voelde het geheel iets te fragmentarisch aan, alsof de losse elementen net niet volledig samenvloeien tot één sterk geheel. Daardoor verloor het verhaal me in de tweede helft een beetje, terwijl het begin net zo sterk was opgebouwd. Toch blijft dit een boek dat vlot leest. Dankzij de toegankelijke schrijfstijl vlieg je er snel doorheen en de eerste helft wist me echt te grijpen.

Wat ik je niet heb verteld is voor mij dus vooral een verhaal met een sterke, spannende start dat richting het einde wat van zijn kracht verliest, maar wel interessante thema’s en een fijne schrijfstijl bevat.