The Thorn Queen – Sasha Peyton Smith (The Rose Bargain, #2)

Nu Ivy de hand van de feeënkoning Bram heeft gewonnen, is ze koningin van Engeland. Om te overleven speelt ze de toegewijde echtgenote. Achter haar glimlach smeedt ze echter een plan om haar man te verbannen, haar zus Lydia te redden en zich te herenigen met Emmett, de liefde van haar leven.
Maar Emmett en Lydia zitten gevangen in de Anderwereld, waar feeënspelletjes dodelijker zijn dan ooit en een koningin een extreem wreed spel moet spelen om te voorkomen dat ze van de troon wordt gestoten…

Na het lezen van The Rose Bargain wist ik het zeker: ik keek enorm uit naar The Thorn Queen. Het eerste deel van deze duologie wist me volledig te overtuigen, dus mijn verwachtingen voor dit vervolg (en tegelijk ook de afsluiter) lagen best hoog. Misschien net iets té hoog, want dit tweede deel kon voor mij niet helemaal tippen aan het eerste boek.

Het begin van het verhaal voelde namelijk behoorlijk stroef aan. Ondanks dat ik het eerste deel nog goed genoeg in mijn hoofd had, had ik toch moeite om opnieuw in het verhaal te komen. De opbouw voelt chaotisch, met sprongen die soms wat willekeurig aanvoelen en een inleiding die voor mijn gevoel net iets te lang blijft duren. Daardoor miste ik in het begin de connectie met de personages en zat ik minder snel in het verhaal dan ik had gehoopt.

Gelukkig verandert dat na een tijdje. Na ongeveer de eerste honderd pagina’s komt het verhaal echt op gang en herken je opnieuw wat het eerste boek zo sterk maakte. De spanning keert terug, de verhaallijn wordt duidelijker en de dynamiek tussen de personages, met Ivy op kop, krijgt weer de ruimte. Vanaf dat punt leest het boek vlot en word je opnieuw meegezogen in een wereld vol geheimen, rivaliteit en intriges. Het tempo ligt dan ook hoog en zorgt ervoor dat je door de rest van het verhaal heen vliegt. De spanning blijft aanwezig en het verhaal weet je opnieuw vast te houden, al blijft er af en toe een licht gevoel van chaos hangen, vooral richting het einde. Dat einde is spannend en biedt de afsluiting die deze duologie nodig heeft, maar ook daar had het voor mij iets strakker gemogen. Toch is het een bevredigend slot, zeker na de opbouw van het eerste boek.

The Thorn Queen haalt voor mij niet het niveau van The Rose Bargain, maar blijft wel een degelijk en vermakelijk vervolg dat de reeks mooi afrondt. Na zo’n sterk eerste deel moet je die afsluiting gewoon lezen, ook al is het dan niet helemaal wat je had gehoopt.