The Southern Bookclub’s Guide to Slaying Vampires – Grady Hendrix

Patricia Campbells leven heeft nooit kleiner geleken. Haar man is te druk met zijn werk, haar kinderen hebben hun eigen levens, haar demente schoonmoeder heeft constante zorg nodig, en zelf loopt Patricia alleen maar achter de feiten aan. Het lichtpuntje is haar leesclub, een hecht groepje vrouwen die elkaar vinden in hun liefde voor true-crime en thrillers. Tijdens hun bijeenkomsten gaat het zowel over seriemoordenaars als het moederschap, hun huwelijk, en de buurtroddels.
Aan dit voorspelbare leven komt een eind als Patricia James Harris ontmoet, een knappe vreemdeling die in de buurt is komen wonen om voor zijn zieke tante te zorgen, en die zich uiteindelijk bij hun leesclub aansluit. James is gevoelig en belezen, en hij bezorgt Patricia gevoelens die ze al jaren ontbeert. Maar iets aan hem klopt niet. Hij heeft geen bankrekening, hij komt overdag niet buiten, en Patricia’s schoonmoeder beweert bij hoog en bij laag dat ze hem kende toen zij nog een jong meisje was – onmogelijk.

Soms belandt er een boek op mijn leesstapel waarvan ik eigenlijk niet goed weet wat ik kan verwachten. Dat was absoluut het geval bij The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires. Horror/spooky is niet bepaald mijn vaste genre en ik ben eerlijk gezegd ook niet de grootste durfal. Toch bleef Grady Hendrix steeds opnieuw opduiken in aanbevelingen van andere lezers. Zijn naam wordt vaak genoemd als het over originele horror/spanning gaat, dus mijn nieuwsgierigheid won het uiteindelijk van mijn twijfels. En daar heb ik geen moment spijt van gehad.

Laat ik wel meteen duidelijk zijn: dit boek is spannender en enger dan wat ik normaal lees. Hendrix schuwt de gruwelijke momenten niet en sommige scènes bezorgden me toch een onbehaaglijk gevoel. Voor een watje zoals ik zegt dat eigenlijk genoeg. Tegelijk is dit veel meer dan een klassiek horrorverhaal.

De quote op de cover omschrijft het misschien nog het best: Dracula meets Desperate Housewives. Dat klinkt als een bijzondere combinatie, maar verrassend genoeg werkt het ontzettend goed. Hendrix verweeft horror, thriller en zelfs een vleugje fantasy tot een verhaal dat nergens geforceerd aanvoelt. Wat voor mij vooral het verschil maakte, was Patricia. Ze is geen heldin met bijzondere krachten of iemand die voorbestemd is om de wereld te redden. Patricia is een gewone vrouw met een herkenbaar leven, waardoor je als lezer veel sneller met haar meeleeft. Juist dat alledaagse maakt de bizarre gebeurtenissen des te ongemakkelijker. Natuurlijk zijn vampieren allesbehalve realistisch, maar omdat Hendrix zijn hoofdpersonage zo menselijk neerzet, voelt het soms alsof dit jou ook zou kunnen overkomen. En precies daarin schuilt de kracht van het verhaal.

Daarnaast weet Hendrix de donkere sfeer regelmatig te doorbreken met subtiele humor. Die afwisseling zorgt ervoor dat het verhaal nooit té zwaar wordt. De spanning, de horror, de humor en de menselijke relaties houden elkaar mooi in evenwicht. Wel merkte ik dat het tempo niet voortdurend even hoog ligt. Op sommige momenten kabbelt het verhaal wat voort en had het voor mij iets sneller mogen gaan. Gelukkig maakt de vlotte schrijfstijl veel goed. Hendrix schrijft toegankelijk en beeldend, waardoor de pagina’s alsnog snel voorbijvliegen.

The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires was voor mij een verrassende kennismaking met Grady Hendrix. Een originele mix van horror, thriller en zwarte humor die me af en toe de stuipen op het lijf joeg, maar me vooral nieuwsgierig maakt naar meer van deze auteur.