The Kennedy Rule – K.C. Carmichael (Op dun ijs, #1)

Connor Kennedy is aanvoerder van zijn team, de bevoorrechte zoon van een beroemde ijshockeyspeler, de lieveling van de hele competitie… en de enige speler die mij, Gavin Marshall, altijd op mijn zenuwen werkt. Onze rivaliteit broeit al jaren en wanneer we als olympische teamgenoten gedwongen worden om samen op een kamer te slapen, voel ik de spanning tussen ons stijgen.
De wereld mag me dan zien als een gevreesde ijshockeyspeler, een driftig exportproduct van Alaska, maar die façade kan ik na de trainingen niet volhouden. Nu heb ik nóg een reden waarom ik Connor niet uit mijn hoofd kan zetten, en deze obsessie zou ons allebei kunnen ruïneren. Ondanks al die wervelende gevoelens weet ik een ding zeker: sommige regels zijn er om gebroken te worden.

Op de cover van The Kennedy Rule staat dat het boek bedoeld is voor fans van Heated Rivalry. En laat ik nu net iemand zijn die Heated Rivalry helemaal niet zo goed vond. Voor mij zat daar te weinig verhaal in en kregen de personages naar mijn gevoel te weinig ruimte om zich te ontwikkelen. Spice was er genoeg, maar ik miste vooral de inhoud. Ik begon dus eerlijk gezegd met enige voorzichtigheid aan The Kennedy Rule. Het boek is bovendien behoorlijk dun, waardoor ik dacht: we wagen het erop. En gelukkig maar, want dit is wat mij betreft een steengoede MM-hockey romance.

Connor en Gavin zijn allebei sterke personages, met elk hun eigen verhaal en achtergrond. Ze verschillen voldoende van elkaar om echt een eigen stem te krijgen, maar zonder dat je als lezer het gevoel krijgt dat je voortdurend moet onthouden wie nu precies aan het woord is. Dat wordt natuurlijk ook geholpen door de dual POV, die hier echt goed werkt. De perspectieven wisselen regelmatig af, waardoor het verhaal heel dynamisch blijft. Je krijgt niet alleen inzicht in wat er tussen Connor en Gavin gebeurt, maar ook in hun afzonderlijke levens, hun verleden en de manier waarop eerdere gebeurtenissen nog altijd invloed hebben op wie ze vandaag zijn. Dat vond ik een grote meerwaarde. En natuurlijk is er ook heel wat ruimte voor liefde. De romance wordt op een zachte en lieve manier opgebouwd, maar de passie ontbreekt absoluut niet. Er is zeker spice aanwezig, maar voor mij zit daar net het grote verschil met Heated Rivalry: hier heeft de spice ook echt een plaats binnen het verhaal. Er is ruimte voor hun relatie, voor hun personages en voor alles wat hen gevormd heeft. De romantische scènes voelen daardoor niet alsof ze het verhaal vervangen, maar alsof ze er deel van uitmaken.

Het enige nadeel van het boek is misschien ook meteen het grootste compliment: het is behoorlijk dun. Daardoor had ik op het einde stiekem nog wel wat meer willen lezen. Ik had graag nog wat langer bij Connor en Gavin gebleven en nog meer van hun verhaal gezien. Maar liever een kort boek waarin ik volledig opga en waarvan ik meer wil, dan een veel dikker boek waarin ik het gevoel heb dat de inhoud ontbreekt.

The Kennedy Rule heeft me dus absoluut positief verrast. Het is een fijne combinatie van hockey, romance, sterke personages en voldoende spice, maar vooral eentje mét een verhaal. En dat is precies wat ik nodig heb in dit genre. Ik kijk dan ook met veel plezier uit naar deel twee.