Rozen verwelken – Nathalie Koenekoop

Marlon en Alexandra kunnen elkaar niet uitstaan. Het liefst zouden ze elkaar nooit meer tegenkomen. Maar ze hebben één ding gemeen: hun beste vriendin Roos vertrekt voor een jaar naar het buitenland.
Alexandra blijft achter met een leegte, en een plan. Ze belooft Roos dat ze eindelijk wraak zal nemen op Marlon. Alleen loopt alles anders wanneer ze plots haar eerste liefde weer ontmoet. Hij is charmant, onweerstaanbaar en precies het soort jongen dat ze niet kan vergeten.
Marlon heeft ondertussen grotere zorgen. Ze is haar baan kwijt, blut, en haar sociale leven ligt in puin.
Twee rivalen, een verdwenen vriendin en een jaar waarin alles kan veranderen. Terwijl Alexandra opnieuw verliefd wordt op haar eerste liefde, probeert Marlon haar eigen weg te vinden. Hun levens raken steeds meer met elkaar verweven en niets is meer zoals het lijkt.

Soms is het een cover die ervoor zorgt dat je een boek meteen wilt oppakken. Dat was bij Rozen verwelken zeker het geval. De kleurrijke, sfeervolle omslag trok onmiddellijk mijn aandacht en na het lezen kan ik alleen maar zeggen dat hij perfect aansluit bij de warme, luchtige sfeer van het verhaal.

Nathalie Koenekoop brengt een toegankelijke feelgood die je in een mum van tijd uitleest. Het is geen dik boek en dankzij het vlotte tempo vlieg je relatief snel door de pagina’s heen. Ideaal dus wanneer je op zoek bent naar een ontspannen verhaal voor tussendoor.

Toch had ik in de eerste hoofdstukken wat tijd nodig om echt in het verhaal te komen. Dat had vooral te maken met de schrijfstijl. De auteur kiest vaak voor relatief korte zinnen, waardoor het begin voor mij wat stroever las. Ik miste af en toe wat variatie in de zinsopbouw, waardoor het ritme minder natuurlijk aanvoelde dan ik gewend ben. Gelukkig merkte ik gaandeweg een duidelijke evolutie. Naarmate het verhaal vorderde, kreeg de schrijfstijl meer soepelheid en had ik het gevoel dat de auteur haar eigen stem steeds beter vond. Daardoor begon het verhaal ook veel aangenamer te lezen.

Diezelfde ontwikkeling zag ik terug bij de personages. In het begin had ik moeite om iedereen goed uit elkaar te houden. De verschillende stemmen leken nog wat op elkaar, waardoor ik niet meteen een duidelijk beeld kreeg van de personages. Ook hier kwam naarmate het verhaal meer diepgang. Hun eigen persoonlijkheden kwamen sterker naar voren, waardoor ik uiteindelijk meer betrokken raakte bij hun belevenissen.

Wat me daarnaast opviel, was de leeftijd van de personages. Hoewel het verhaal als feelgood voor volwassenen wordt gepresenteerd, voelde het voor mij soms alsof het net zo goed een ouder YA-publiek zou kunnen aanspreken. Dat is zeker geen minpunt, maar het zorgde er wel voor dat het verhaal soms wat jonger aanvoelde dan ik vooraf had verwacht.

Uiteindelijk is Rozen verwelken een vermakelijke feelgood die vooral geschikt is voor lezers die op zoek zijn naar een luchtig verhaal zonder al te veel tierlantijntjes, maar wel met veel vrouwelijk drama. Hoewel ik niet volledig overtuigd was door het begin en sommige elementen voor mij nog iets sterker hadden mogen worden uitgewerkt, wist het boek zich gaandeweg steeds beter te herpakken. Daardoor bleef ik met een positief gevoel achter en kijk ik nieuwsgierig uit naar hoe Nathalie Koenekoop zich als auteur verder zal ontwikkelen.