Lentebloemen in Applemore – Rachael Lucas (Applemore Bay, #2)

Alleenstaande moeder Beth heeft de afgelopen jaren hard gewerkt aan haar bloemenkwekerij in ‘Lentebloemen in Applemore’. Ze heeft de tuin van Applemore House omgetoverd tot een prachtige en productieve boerderij. Alles gaat goed, totdat haar ex-man haar vertelt dat ze meer winst moet maken… en snel. Jack komt naar Applemore met een geheim, vastbesloten om van zijn outdoorpark een succes te maken. Zijn buurvrouw Beth is niet onder de indruk van zijn komst. Kan hij Applemore laten zien dat zijn werk met probleemjongeren van vitaal belang is? En zal hij toegeven dat Beths mening belangrijker voor hem is dan hij wil toegeven?

Lentebloemen in Applemore is het tweede deel in de reeks rond Applemore Bay en opnieuw zo’n boek dat precies doet wat je verwacht van een goede feelgood: je laten ontspannen, wegdromen en met een warm gevoel achterlaten.

Dit is echte feelgood in zijn puurste vorm. Het verhaal heeft een luchtige, gezellige sfeer, maar weet tegelijk ook enkele mooie, realistische thema’s aan te raken. Denk aan vooroordelen, alleenstaande ouders, familiebanden en het maken van keuzes, thema’s die het verhaal net dat tikkeltje meer geven zonder het zwaar te maken.

Hoofdpersonage Beth is iemand waar je je als lezer snel mee verbonden voelt. Ze is toegankelijk, herkenbaar en haar verhaal leest vlot weg. De afwisseling met Jack, die een heel andere persoonlijkheid heeft, zorgt voor een fijne dynamiek en houdt het verhaal fris en boeiend. Hun interacties geven het boek net dat extra beetje charme dat je verwacht binnen dit genre.

Het tempo van het boek is eerder rustig en kabbelend. Dat past perfect bij de sfeer en de setting, al had het voor mij af en toe net iets strakker gemogen. Sommige stukken mochten iets compacter, maar tegelijk is dat ook een beetje de kracht van dit soort boeken: je hoeft er niet constant volledig bij te zijn en kan gewoon genieten van het verhaal.

Het einde is voorspelbaar, maar dat stoorde me helemaal niet. In een feelgood zoals deze is dat bijna een verwachting, en het draagt net bij aan dat fijne, geruststellende gevoel dat je als lezer krijgt.

Wat deze reeks ook sterk maakt, is dat de boeken los te lezen zijn, maar dat het toch leuk is om ze op volgorde te volgen. Het dorp, de sfeer en de personages groeien mee, en dat maakt dat je als lezer steeds meer verbonden raakt met Applemore Bay. Voor mij is het duidelijk: ik ga meteen door met deel drie.

Lentebloemen in Applemore doet me qua vibe en opbouw denken aan de boeken van Holly Martin: warm, gezellig en perfect om even in weg te kruipen. Een ideaal boek voor drukke periodes, wanneer je gewoon even wil lezen zonder na te denken, maar toch geraakt wil worden door een mooi verhaal.