Jij bent de zon – Cara Bastone

Lenny is een wrak. Haar beste vriendin, Lou, is onlangs overleden na een strijd tegen kanker, en door haar dood voelt Lenny zich volledig verloren. Ze vermijdt haar bezorgde ouders, het appartement dat ze met Lou deelde en de lijst met dingen die ze zou moeten doen om door te kunnen met haar leven. Het enige wat ze kan opbrengen is een tijdelijk oppasbaantje, en gelukkig heeft ze net een geweldige plek gevonden: ze helpt de overwerkte, alleenstaande moeder Reese en haar dochter Ainsley. Het is alleen nét niet perfect. Ainsleys oom, Miles, lijkt altijd namelijk in de buurt te zijn en is nogal… een enorme eikel. Maar als Lenny doet alsof ze alles onder controle heeft, merkt misschien niemand dat ze instort.
Miles doorziet haar echter meteen. Hij blijkt veel te weten over verdriet en doet haar verrassend genoeg een voorstel. Hij wil haar helpen alle punten op haar ‘weer tot leven komen’-lijst af te werken als zij hem helpt een band met Ainsley op te bouwen en zijn gecompliceerde relatie met Reese te overwinnen. Lenny betwijfelt of iets het gat kan opvullen dat Lou heeft achtergelaten, maar ze begint meer tijd met Miles door te brengen. Tot haar verrassing ontdekt Lenny dat alles verliezen soms de eerste stap is om jezelf en de liefde weer te vinden.

Sommige auteurs leer je al kennen nog voor je een boek van hen hebt gelezen. Cara Bastone is zo’n naam die binnen het feelgoodgenre regelmatig opduikt en waar ik al veel positieve reacties over had gezien. Toen ik hoorde dat Promise Me Sunshine eindelijk vertaald werd naar het Nederlands als Jij bent de zon, was mijn nieuwsgierigheid dan ook meteen gewekt. Na het omslaan van de laatste pagina kan ik alleen maar hopen dat dit niet haar laatste vertaalde boek blijft.

Jij bent de zon vertelt een verhaal over rouw, maar niet op de manier die je misschien verwacht. Bastone kiest niet voor de grote dramatische momenten, maar richt zich juist op alles wat daarna komt. Hoe leef je verder wanneer je je beste vriendin aan kanker bent verloren? Hoe vind je jezelf terug wanneer een deel van jouw identiteit onlosmakelijk verbonden was met die ander? En hoe leer je opnieuw genieten zonder je schuldig te voelen? Het zijn vragen waar geen eenvoudig antwoord op bestaat en precies dat maakt dit boek zo bijzonder.

Cara Bastone schrijft met een enorme zachtheid. De emoties voelen rauw en eerlijk aan, zonder dat het verhaal zwaar of melodramatisch wordt. Ze durft stil te staan bij de lelijke kanten van rouw: de verwarring, de leegte, de dagen waarop niets lijkt te lukken en het gevoel dat de wereld gewoon verder draait terwijl die van jou is stilgevallen. Juist doordat ze die gevoelens zo herkenbaar en kwetsbaar weet te beschrijven, kwam het verhaal bij mij ontzettend hard binnen.

Het mooie is dat Jij bent de zon tegelijkertijd ook een hoopvol boek is. Niet omdat alle pijn zachter wordt, maar omdat Bastone laat zien dat verder leven niet betekent dat je iemand vergeet. Langzaam zie je hoe het hoofdpersonage opnieuw probeert vorm te geven aan haar leven, stap voor stap, zonder dat haar verdriet ooit wordt weggewuifd. Dat maakt dit verhaal groots in zijn klein zijn. Er gebeuren geen spectaculaire dingen, maar juist de kleine momenten, de gesprekken en de emoties maken zoveel indruk.

Hier en daar had het verhaal voor mij iets compacter gemogen. Op sommige momenten bleef Bastone net iets langer stilstaan bij bepaalde scènes, waardoor het tempo wat terugviel. Toch woog dat voor mij niet op tegen alles wat dit boek me wist mee te geven.

Jij bent de zon is een warme, kwetsbare en ontroerende roman die me echt geraakt heeft. Een prachtige eerste kennismaking met Cara Bastone en hopelijk het begin van nog veel meer Nederlandse vertalingen.