Home is where the bodies are – Jeneva Rose

Na het overlijden van hun moeder komen Beth, Michael en Nicole bij elkaar om de nalatenschap te regelen. Beth, de oudste, is nooit uit huis gegaan. Nicole, de middelste, is op afstand gehouden vanwege haar voortdurende strijd met een ernstige drugsverslaving. Michael, de jongste, woont buiten de staat en is niet meer teruggekeerd naar hun kleine stadje in Wisconsin sinds hun vader hen zeven jaar geleden in de steek liet. Terwijl ze de spullen van hun ouders doorzoeken, stuiten de broer en zussen op een verzameling homevideo’s en besluiten ze die gelukkige herinneringen opnieuw te bekijken. De nostalgie maakt echter snel plaats voor ongeloof wanneer een van de VHS-banden een nacht uit 1999 laat zien, waar niemand van hen zich iets van kan herinneren. Op het scherm verschijnt hun vader onder het bloed. Wat volgt is een lijk en een pact tussen hun ouders om het te laten verdwijnen, waarna de video abrupt eindigt. Beth, Nicole en Michael moeten nu beslissen of ze het verleden achter zich laten of het duistere geheim dat hun moeder mee haar graf in heeft genomen aan het licht brengen.

Ik zit duidelijk weer helemaal in mijn thrillerfase en ik geniet er enorm van. Zeker in combinatie met feelgood zorgt het voor een fijne afwisseling, en Home Is Where the Bodies Are paste perfect in die flow thrillers.

Na Het perfecte huwelijk wist ik dat Jeneva Rose me kon verrassen, dus mijn verwachtingen lagen best hoog. En hoewel dit boek anders aanvoelt dan wat je misschien verwacht van een klassieke thriller, heeft het me wel echt weten te boeien.

Dit is namelijk geen actiegedreven thriller. De spanning zit hier niet in constante plotwendingen of snelle gebeurtenissen, maar eerder in de personages en hun onderlinge relaties. Het verhaal is duidelijk character-driven en neemt de tijd om de familiebanden en achtergronden van de personages uit te werken. Je leest vanuit verschillende perspectieven: de twee zussen, de broer en af en toe hun moeder, waardoor je als lezer veel informatie krijgt die je zelf moet samenleggen. Het voelt bijna als een puzzel, waarbij elk perspectief een stukje van het geheel onthult. Dat maakt het interessant, maar vraagt ook wel dat je je aandacht erbij houdt.

Het tempo ligt daardoor iets lager. Er gebeurt niet constant iets, en de echte actie blijft vrij beperkt tot het einde. Maar wanneer die climax er dan komt, gebeurt er ook echt veel tegelijk. Daar moest ik mijn aandacht er volledig bijhouden om alles te kunnen volgen. Wat dit boek voor mij echt sterk maakt, zijn de personages en de manier waarop de familiebanden worden neergezet. Die voelen realistisch, complex en gelaagd aan, en dat geeft het verhaal een stevige basis.

En dan dat einde… De ontknoping en plottwist zijn goed opgebouwd en zorgen ervoor dat het verhaal toch nog een sterke indruk nalaat.

Home Is Where the Bodies Are is misschien niet de typische snelle thriller, maar wel een boeiende, karaktergedreven roman met een sterke climax. Eentje die je moet lezen voor de spanning tussen de lijnen.