Enchantra – Kaylie Smith (Wicked Games, #2)

Welkom in Enchantra. Er is maar één regel: volg nooit, maar dan ook nooit je hart.
Wanneer Genevieve Grimms moeder wordt vermoord, wil Genevieve antwoorden die niemand haar kan geven… totdat ze een uitnodiging ontvangt voor Enchantra: een vervloekt paleis vol verleidingen en illusies. De arrogante en gevaarlijk knappe Rowin Silver ontmoet haar bij de deur van het paleis en weigert haar door te laten. Genevieve vindt echter haar eigen weg naar binnen – maar beseft al snel dat ze een fout heeft gemaakt. Enchantra is namelijk een verwrongen labyrint van marmer en doornen, waar Rowins familie voor altijd gevangen zit in een dodelijk spel. Nu moet Genevieve winnen of sterven.

Na hoe sterk Phantasma was, keek ik enorm uit naar Enchantra, het tweede deel in de Wicked Games-serie. Het eerste boek deed me denken aan Caraval van Stephanie Garber, maar dan donkerder, duisterder en met een eigen sfeer die me volledig wist te overtuigen. Mijn verwachtingen voor dit vervolg lagen dan ook behoorlijk hoog. Wat me meteen opviel, is dat Enchantra weinig tijd verliest. Het verhaal schiet al snel uit de startblokken en laat de lezer vrijwel onmiddellijk kennismaken met de nieuwe situatie. Dat hoge tempo vond ik persoonlijk een pluspunt. Zeker binnen fantasy hou ik ervan wanneer een auteur de wereld op een natuurlijke manier introduceert, zonder pagina’s vol uitleg en beschrijvingen.

Die snelle start heeft echter ook een keerzijde. Omdat alles in hoog tempo gebeurt, had ik soms moeite om alle personages en hun onderlinge relaties goed te plaatsen. Vooral de verschillende leden van de familie Silver passeren in sneltempo de revue, waardoor het even duurde voor ik iedereen uit elkaar kon houden. Genevieve zelf leer je gelukkig wel goed kennen. En daar zit voor mij ook meteen het grootste verschil met Phantasma. Genevieve, de zus van Ophelia uit het eerste boek, wist me namelijk minder te overtuigen. Waar ik Ophelia meteen in mijn hart sloot, bleef ik hier toch wat meer op afstand. Dat heeft vooral te maken met de manier waarop Genevieve wordt neergezet. Haar koppigheid kan ik zeker waarderen en zorgt soms voor leuke momenten, maar op bepaalde punten bleef ze zo sterk vasthouden aan haar eigen visie dat ze in herhaling begon te vallen. Hoewel de situatie waarin ze zich bevindt vrij duidelijk is, blijft ze zich ertegen verzetten en erover doorgaan, waardoor ik haar soms eerder zeurderig dan geloofwaardig vond overkomen. Daardoor slaagde ik er nooit volledig in om dezelfde band met haar op te bouwen als met Ophelia. Ik leefde zeker mee met haar verhaal, maar bleef als lezer toch iets meer op afstand staan.

Daarnaast voelde Enchantra voor mij iets minder duister aan dan zijn voorganger. De sfeer is nog steeds donker en mysterieus, maar het onderscheidt zich minder van andere boeken binnen het genre. Waar Phantasma me echt wist te verrassen, voelde dit deel iets minder uniek aan. Gelukkig maakt het einde veel goed. Naarmate het verhaal zijn ontknoping nadert, stijgt de spanning aanzienlijk en krijg je een veelbelovende hint naar boek drie. En ondanks mijn bedenkingen kijk ik daar absoluut naar uit.

Want hoewel Enchantra voor mij niet helemaal het niveau van Phantasma haalt, blijf ik enorm benieuwd naar deze wereld. En stiekem hoop ik dat het derde deel opnieuw de magie weet op te roepen die boek één voor mij zo bijzonder maakte.