De scheiding – Freida McFadden
Naomi heeft het perfecte leven en het perfecte gezin. Tot haar man aankondigt dat hij van haar wil scheiden. Hij zet haar het huis uit, stuurt een leger aan advocaten op haar af, plundert hun rekeningen en begint tot overmaat van ramp een relatie met een jongere vrouw.
Naomi zou haar nederlaag moeten accepteren en verder moeten gaan met haar leven. Maar na alle offers die ze heeft gebracht, moet en zál Naomi haar happy end krijgen, koste wat het kost. Ze raakt geobsedeerd door Veronica, de nieuwe vriendin van haar man. En wanneer Naomi onvoorstelbare geheimen ontdekt, escaleert haar obsessie tot iets ergers…
Een nieuwe Freida McFadden is ondertussen bijna een automatisme geworden. Zodra er een nieuwe titel verschijnt, weet ik eigenlijk al dat ik die ga lezen. En De scheiding maakte het nog moeilijker om te weerstaan dankzij de prachtige limited edition met sprayed edges. Een echte blikvanger in de boekenkast, net zoals Lieve Debbie. Maar gelukkig blijft het niet bij een mooie buitenkant.
McFadden bewijst opnieuw waarom ze zo’n enorme schare fans heeft opgebouwd. Haar boeken hebben iets ontzettend verslavends. Vanaf de eerste pagina word je het verhaal ingezogen en voor je het weet ben je alweer tientallen hoofdstukken verder. Ook De scheiding vormt daarop geen uitzondering. De hoofdstukken zijn kort, de schrijfstijl is vlot en de spanning is voortdurend aanwezig. Het resultaat? Een boek dat ik in één dag uitlas.
Wat ik telkens opnieuw bewonder aan McFadden, is haar vermogen om de lezer volledig mee te slepen in het verhaal. Je leeft mee met de personages, probeert verbanden te leggen en vormt voortdurend theorieën over wat er werkelijk aan de hand is. Tijdens het lezen verdwijnt de wereld rondom je even naar de achtergrond omdat je gewoon moet weten hoe alles in elkaar zit. En toch… slaagt ze er nog steeds in me te verrassen. Ondertussen heb ik genoeg boeken van haar gelezen om haar typische opbouw te herkennen. Ik voel vaak aan wanneer een plottwist eraan komt en betrap mezelf regelmatig op de gedachte dat ik het deze keer wel doorheb. Dat ik eindelijk weet welke richting het verhaal uitgaat. Maar telkens opnieuw blijkt dat ik toch nog iets over het hoofd heb gezien. Dat vermogen om lezers op het verkeerde been te zetten, zelfs wanneer ze haar stijl ondertussen kennen, blijft voor mij een van haar grootste talenten. Het lijkt misschien vanzelfsprekend omdat ze het in bijna elk boek doet, maar eigenlijk is dat bijzonder moeilijk. Toch slaagt McFadden er keer op keer in.
De scheiding is opnieuw een thriller die leest als een trein, je volledig opslorpt en je tot de laatste pagina laat twijfelen aan alles en iedereen. Precies wat ik hoopte te krijgen van een nieuwe McFadden. Nu is het opnieuw aftellen naar haar volgende boek.
