De liefdesformule – Vi Keeland

Bella Keating denkt dat deze dag als iedere andere werkdag zal verlopen: op kantoor algoritmes schrijven voor een van de grootste bedrijven ter wereld. Maar deze dag verloopt echter anders dan alle andere: haar vader, die ze nooit gekend heeft, blijkt te zijn overleden en haar een groot aandeel in een footballteam te hebben nagelaten. Van het ene op het andere moment is Bella de eigenaar van een miljoenenteam van een sport waar ze niets van weet.
Ze krijgt hulp uit onverwachte hoek: geblesseerde sterspeler Christian Knox helpt Bella haar draai te vinden bij het team, en leert haar veel over de spelers, de sport en wat er allemaal gebeurt achter de schermen. De knappe Christian weet maar al te goed wat voor effect hij heeft op vrouwen, en ook Bella is niet ongevoelig voor zijn charmes.
Maar als nieuwe teambaas weet Bella dat ze geen persoonlijke relaties aan mag knopen met de spelers. Bovendien is Bella ervan overtuigd dat Christian volgens alle statistieken en algoritmes geen geschikte partner zou zijn voor haar. Maar misschien klopt er toch iets niet helemaal aan haar liefdesformule?

Vi Keeland stelt me zelden teleur, en De liefdesformule is daar opnieuw het perfecte bewijs van. Elke keer wanneer ik een boek van haar oppik, besef ik opnieuw hoeveel titels van haar nog op mijn leeslijst staan — en hoe dringend ik die eigenlijk wil lezen. Dit boek bevestigde dat gevoel alleen maar.

Ik begon erin op een avond waarop slapen niet wilde lukken, en nog voor ik het goed en wel doorhad, was ik honderd pagina’s verder. Dat is typisch Vi Keeland: haar schrijfstijl is zo vlot en meeslepend dat je er meteen in zit. “Nog één hoofdstuk” bestaat bij haar gewoon niet. Voor je het weet lees je honderd pagina’s zonder moeite.

Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven, dat van Christian en Bella, wat voor mij altijd een grote meerwaarde is. Het zorgt ervoor dat je beide personages echt leert kennen en dat het verhaal langs twee kanten wordt belicht. Dat maakt de dynamiek tussen hen sterker en zorgt ervoor dat je als lezer nog meer wordt meegesleurd in hun verhaal.

De personages zelf zijn boeiend en goed uitgewerkt, en precies dat zorgt ervoor dat het verhaal blijft boeien. Toch was er één element waar ik iets minder fan van was: de miscommunicatie richting het einde. Dat stukje voelde wat rommelig en haastig aan, en voor mij was het niet echt nodig om het verhaal vooruit te helpen. Jammer, want het haalde me even uit het verhaal.

Dat gezegd zijnde: het doet gelukkig weinig afbreuk aan het geheel. Naar het einde toe is er ook weer voldoende spice aanwezig — zoals we intussen van Keeland gewend zijn — en dat past perfect binnen het genre en het verhaal.

De liefdesformule is opnieuw een boek dat leest als een trein, met een fijne balans tussen romantiek, humor en spice. En eerlijk? Ik heb nu alweer zin om meteen een volgend boek van Vi Keeland op te pakken.