De ex – Freida McFadden
Joel is lief, knap, succesvol en, het allerbelangrijkste, hij is helemaal gek op Cassie. Ze denkt dat ze de man heeft gevonden met wie ze de rest van haar leven wil doorbrengen. Kinderen wil krijgen. Oud wil worden.
Ja, ze weet van zijn ex-vriendin, Francesca. De mooie, briljante chef-kok, geliefd bij al zijn vrienden. Maar ze denkt dat Francesca uit beeld is. Ze denkt dat Francesca voorgoed verdwenen is.
Maar vergis je niet, Cassie. Het verleden laat zich niet zomaar wegstoppen…
Een nieuwe Freida McFadden is ondertussen bijna een klein feestje op zich. Je weet dat je een paar uur leesplezier tegemoet gaat en dat de kans groot is dat je het boek veel sneller uit hebt dan gepland. Ook met De ex was dat niet anders. McFaddens boeken lezen ontzettend vlot en voor je het weet ben je alweer tientallen pagina’s verder.
Toch begin ik mezelf tijdens haar boeken steeds vaker te betrappen op dezelfde gedachte: volgens mij heb ik het deze keer door. Inmiddels ken ik haar manier van verhalen opbouwen, weet ik dat er ergens een grote twist zit en probeer ik dus steeds fanatieker vooruit te denken. Spoiler: dat helpt meestal niet. Ook deze keer wist McFadden me weer op het verkeerde been te zetten. En de twist vond ik bijzonder goed gevonden. Zonder allerlei ingewikkelde constructies of overbodige poespas weet McFadden de lezer richting een bepaalde conclusie te sturen. Pas wanneer je ontdekt hoe het werkelijk zit, besef je hoe zorgvuldig ze bepaalde elementen heeft opgebouwd. Voor mij toont ze met dit boek opnieuw dat ze niet alleen een auteur is die ontzettend vlot spannende verhalen kan vertellen, maar ook technisch heel sterk weet hoe ze haar lezers moet manipuleren.
Tegelijkertijd is De ex voor mij niet haar allerbeste boek. Dat is misschien ook een onvermijdelijk gevolg wanneer je als auteur zoveel titels uitbrengt: als lezer ga je automatisch vergelijken met alles wat je eerder van diezelfde schrijver hebt gelezen. En eigenlijk is dat ook niet helemaal eerlijk. Een boek hoeft niet beter te zijn dan alle voorgangers om gewoon een heel goede thriller te zijn. Want dat is De ex absoluut. Het tempo ligt hoog, de personages zijn interessant en er blijven voortdurend vragen hangen waardoor je verder wilt lezen. De schrijfstijl is opnieuw heel toegankelijk en precies daardoor verdwijnen de pagina’s bijna vanzelf.
Mijn enige echte kanttekening is dat ik het gevoel had dat het iets langer duurde voordat het verhaal echt op gang kwam. McFadden neemt in het begin wat meer tijd om de situatie en de personages neer te zetten. Dat is op zich geen probleem, maar ik zat wel regelmatig te wachten op dat moment waarop alles zou beginnen te escaleren. Zodra dat gebeurt, zat ik weer volledig in het verhaal.
De ex is voor mij dus misschien niet de McFadden die ik het allerbeste vond, maar wel opnieuw een sterke thriller die bewijst waarom ik haar boeken zo graag lees. Veel vragen, sterke personages, een hoog tempo en natuurlijk een twist die ik niet zag aankomen.
