De draagmoeder – Freida McFadden

Abby wil niets liever dan een baby. Maar na jaren van mislukte vruchtbaarheidsbehandelingen en adopties die tóch niet doorgingen, lijkt het erop dat ze nooit moeder zal worden.
Totdat haar persoonlijke assistent, Monica, zich aanbiedt als draagmoeder. Een heel gul aanbod dat al Abby’s dromen kan waarmaken. Maar dan beginnen er vreemde dingen te gebeuren. De altijd zo nauwkeurige Monica loopt opeens de kantjes eraf op het werk. En ze lacht wel heel hard om de grappen van Abby’s man…
Dan blijkt dat Monica niet is wie ze zegt dat ze is. De vrouw die nu Abby’s kind draagt, draagt ook een verschrikkelijk geheim met zich mee. En ze zal er alles aan doen om te krijgen wat ze wil.

Het blijft indrukwekkend hoe snel de boeken van Freida McFadden naar het Nederlands worden vertaald. Nog maar net heb je het gevoel dat je haar nieuwste thriller hebt uitgelezen, of de volgende ligt alweer in de boekhandel. Als trouwe McFadden-lezer hoor je mij daar absoluut niet over klagen, want haar boeken lees ik steevast in één ruk uit. Ook De draagmoeder vormde daarop geen uitzondering.

Wat me tijdens het lezen meteen opviel, is dat dit verhaal qua opbouw sterk doet denken aan De huurder. In tegenstelling tot veel van haar andere thrillers neemt McFadden hier iets meer de tijd om de spanning op te bouwen. Ze creëert een sfeer waarin je als lezer al snel aanvoelt dat er iets niet klopt, maar het duurt net iets langer voordat de puzzelstukjes echt beginnen te verschuiven. Dat werkte grotendeels goed, al merkte ik halverwege wel dat ik toe was aan een volgende stap. Op een bepaald moment weet je dat er geheimen zijn en dat de situatie niet is wat ze lijkt, maar bleef ik verlangen naar wat meer antwoorden en ontwikkeling binnen het verhaal. Gelukkig maakt McFadden dat meer dan goed in het tweede deel van het boek.

Zoals we inmiddels van haar gewend zijn, weet ze opnieuw sterke personages neer te zetten die je moeiteloos het verhaal in trekken. Daarnaast blijft haar schrijfstijl ontzettend toegankelijk. De hoofdstukken vliegen voorbij, het tempo ligt hoog en voor je het weet ben je alweer tientallen pagina’s verder. Het is precies die combinatie die ervoor zorgt dat ik haar boeken telkens opnieuw in recordtempo uitlees. En dan is er natuurlijk nog de plottwist.

Ondertussen begin ik de opbouw van McFaddens thrillers redelijk goed te kennen. Tijdens het lezen probeer ik steeds vaker vooruit te denken en te voorspellen welke richting ze uitgaat. Toch slaagt ze er ook deze keer weer in om me volledig op het verkeerde been te zetten. Ik zag het in ieder geval totaal niet aankomen en dat blijft een talent waar ik ontzettend veel bewondering voor heb. Dat is voor mij misschien wel de grootste kracht van Freida McFadden. Haar boeken lezen heerlijk weg, verliezen nergens hun vaart en zorgen ervoor dat ik de tijd volledig vergeet. Zodra ik begin, wil ik eigenlijk alleen nog maar weten hoe alles in elkaar zit.

De draagmoeder bevestigt opnieuw waarom McFadden voor mij een van de meest verslavende thrillerauteurs van dit moment is. En gelukkig hoeven we niet lang te wachten op nieuw leesvoer, want met De ex deze zomer en De heks, De gevangene en Niemand verder vertellen later dit jaar is er nog heel wat om naar uit te kijken.