De Daisy Chain Bloemenwinkel – Laurie Gilmore (Dream Harbor, #6)

Daisy is helemaal klaar met de liefde. Ze gelooft niet dat de ware nog op haar pad komt. En nu de bruiloften waarvoor zij de bloemen verzorgde stuk voor stuk zijn gestrand, heeft haar winkel ook nog eens een slechte reputatie gekregen.
Elliot is net neergestreken in Dream Harbor en probeert na een stukgelopen relatie zijn draai te vinden. Alles wat ook maar naar romantiek ruikt, houdt hij liever op afstand.
Als Elliot plotseling bloemen nodig heeft, stapt hij met frisse tegenzin Daisy’s winkel binnen. Maar wat begint als een ongemakkelijke ontmoeting, zou zomaar eens kunnen opbloeien tot iets wat geen van beiden zag aankomen…

Terugkeren naar Dream Harbor voelt ondertussen een beetje als thuiskomen. Met De Daisy Chain Bloemenwinkel zijn we al aan het zesde deel in de reeks, maar Laurie Gilmore slaagt er nog steeds moeiteloos in om die gezellige small town vibe neer te zetten waar ik zo van hou. Warmte, knusheid, herkenbare personages… dit stadje voelt ondertussen bijna vertrouwd aan. En ook dit zesde deel wist me opnieuw helemaal mee te nemen.

Wat dit verhaal voor mij vooral zo sterk maakt, is de sfeer en de dynamiek tussen de hoofdpersonages. Daisy is ervan overtuigd dat zij en haar bloemenwinkel vervloekt zijn en wil koste wat het kost bewijzen dat dat niet zo is. Daarvoor kan ze wel wat hulp gebruiken, en zo ontstaat een fake dating-situatie tussen haar en Elliot. En laat fake dating nu net een van mijn favoriete tropes zijn.

Maar wat dit boek extra leuk maakt, is hoe anders Elliot is dan de typische mannelijke hoofdpersonages die je vaak binnen romance ziet. Hij is niet dominant of heel uitgesproken aanwezig, maar net zacht, verlegen en wat onzeker. Na een stukgelopen relatie wil hij eigenlijk niets meer met romantiek te maken hebben, en net daardoor voelt hij ontzettend menselijk aan.

Die zachtheid werkt perfect in combinatie met Daisy, die zelf ook onhandig en onzeker is. Ze versterken elkaar op een heel natuurlijke manier en dat maakt hun verhaal geloofwaardig en oprecht. Hun interacties zijn lief, schattig en soms een beetje ongemakkelijk, maar precies daardoor voelde het voor mij zo realistisch aan.

Dit is geen boek vol grote drama’s of zware spanning, maar wel eentje dat je met een warm gevoel achterlaat. Een zachte, lieve feelgood waar je volledig in kan verdwijnen.

Laurie Gilmore mag van mij gerust nog deel 7, 8 en 9 schrijven, want ik ben nog lang niet klaar met Dream Harbor.