De break-up clausule
blogpost,  Recensie

De break-up clausule – Niamh Hargan

De succesvolle advocaat Fia werkt voor een vooraanstaand advocatenkantoor in New York City en krijgt tijdens de zomerperiode voor tien weken een stagiair toegewezen. Wat ze niet zag aankomen, is dat die stagiair Ben zou zijn, de man met wie ze tijdens een wilde avond in Las Vegas getrouwd is. Ze beloofden elkaar toen om precies een jaar later officieel de scheiding aan te vragen, maar sindsdien heeft ze niets van hem gehoord. Tot nu.
Als het Fia lukt om zich door de ongemakkelijke situatie heen te bluffen en samen te werken met deze man, die ze intens haat, dan staat haar een promotie te wachten. Maar dan zal ze wel moeten doen alsof zij en Ben elkaar helemaal niet kennen, ongeacht wat er op hun huwelijksakte staat…

De cover van De break-up clausule trok meteen mijn aandacht. Hij straalt precies de feelgoodvibe uit die je bij een boek als dit verwacht en ook de titel maakte me nieuwsgierig. Met een romance van dit formaat wist ik wel dat ik er even mee bezig zou zijn, want het is best een dik boek voor een romance. Gelukkig heeft Niamh Hargan een vlotte schrijfstijl waardoor ik snel door het boek vloog.

De break-up clausule is in de basis een leuke romcom met fijne personages, behoorlijk wat humor en een aantal tropes waar ik graag naar grijp. Zo krijgen we onder andere second chance en enemies to lovers voorgeschoteld. Die combinatie zorgt voor de nodige spanning en geeft het verhaal voldoende mogelijkheden voor grappige en romantische situaties. En humor is er zeker. Hargan weet regelmatig een glimlach op mijn gezicht te toveren en de dynamiek tussen de personages zorgt voor een aantal leuke momenten. Ook de personages zelf vond ik over het algemeen fijn om te volgen. Er zit voldoende chemie in het verhaal om de romance geloofwaardig te maken en ik heb me dan ook zeker geamuseerd tijdens het lezen.

Toch wist het boek me niet helemaal over de volledige lengte te blijven boeien. Het boek is behoorlijk dik en daardoor kreeg ik op sommige momenten het gevoel dat er wat meer vaart in had mogen zitten. Er gebeurt zeker genoeg, maar niet alles voelde voor mij noodzakelijk om het verhaal te vertellen. Met een iets strakkere uitwerking had het volgens mij sterker kunnen zijn. Daar kwam nog een ander punt bij: de vertaling. Ik merkte regelmatig fouten en slordigheden op en dat zorgde er soms voor dat het lezen wat stroever ging. Dat is jammer, want het heeft op zich niets te maken met het verhaal zelf of met de personages, maar het beïnvloedt natuurlijk wel je leeservaring. Wanneer je regelmatig over een foutje struikelt, word je toch even uit het verhaal gehaald. Ook inhoudelijk vond ik De break-up clausule niet bijzonder vernieuwend. De combinatie van de tropes, de humor en de romance werkt prima, maar binnen het feelgood- en romcomgenre voelde het verhaal voor mij niet uniek genoeg om er echt bovenuit te springen. Dat hoeft natuurlijk niet altijd een probleem te zijn. Soms wil je gewoon een gezellig, romantisch verhaal waarin je weet wat je ongeveer kunt verwachten.

En precies daarvoor kun je prima bij dit boek terecht. De break-up clausule is een fijne romcom met leuke personages, humor en populaire tropes. Verwacht alleen geen verhaal dat het genre helemaal opnieuw uitvindt. Voor mij was het vooral een leuk boek om even in te verdwijnen, al had het wat korter en netter vertaald mogen zijn om echt helemaal te overtuigen.

Laat een antwoord achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *