Darker Water – Emma Read

Het is 2089. Vier kilometer onder de oppervlakte van de oceaan leven drie tieners in het onderwaterstation van ProLEC. Dat klinkt bijna als iets onmogelijks. Bíjna…
Mijnwerker Betty staat ondanks haar jarenlange ervaring nog steeds onder aan de pikorde van ProLEC, de organisatie die dé oplossing heeft voor de energiecrisis.
Maia, die net met haar broer en ouders gearriveerd is in het onderwaterstation van ProLEC, weet dat ze een glansrijke carrière tegemoetgaat. Als ze zich tenminste aan de regels houdt.
Bioloog Audley is hard op weg carrière te maken binnen ProLEC. Maar binnen de organisatie is er iets heel erg mis. Iets waardoor vredelievende zeewezens bloeddorstige monsters worden en vreemde stroomstoringen en bodembevingen het onderwaterstation bedreigen…

Dystopische verhalen hebben voor mij altijd iets bijzonders. Sinds The Hunger Games het genre voor veel lezers opnieuw op de kaart zette, ben ik dit soort verhalen steeds graag blijven lezen. Een toekomst die er anders uitziet dan onze huidige wereld, maar tegelijkertijd niet volledig ondenkbaar is, weet me vaak extra te raken. Dat is ook precies wat Darker Water van Emma Read bij mij deed. Het toekomstbeeld dat Read schetst is behoorlijk donker, maar vooral ook realistisch. Het voelt niet als een volledig onmogelijke wereld die zich ergens ver van ons vandaan afspeelt. Integendeel: bepaalde ontwikkelingen en ideeën voelen herkenbaar en lijken binnen de mogelijkheden van onze eigen toekomst te liggen. En juist dat maakte het verhaal voor mij soms best beklemmend. Als lezer ga je toch nadenken over waar bepaalde technologische en maatschappelijke ontwikkelingen ons zouden kunnen brengen.

Een ander sterk punt vond ik de keuze om het verhaal vanuit drie personages te vertellen. Daardoor krijg je verschillende perspectieven op de gebeurtenissen en leer je de personages op een andere manier kennen. Er zit ook een jongen tussen de vertellers, wat voor de afwisseling fijn is. Alleen had ik het gevoel dat zijn perspectief net iets te weinig aan bod kwam. Ik had graag wat meer tijd met hem doorgebracht en zijn kant van het verhaal verder leren kennen.

Tegelijkertijd vond ik Darker Water niet altijd even gemakkelijk om te volgen. De technologie die een belangrijke rol speelt in het verhaal is behoorlijk ingewikkeld en de uitleg daarover is soms uitgebreid. Ik snap waarom die informatie nodig is om de wereld en de gebeurtenissen te begrijpen, maar op sommige momenten haalde het voor mij wel wat vaart uit het verhaal. Zeker voor het YA-publiek waarvoor dit boek bedoeld is, had het tempo naar mijn gevoel hier en daar wat strakker mogen liggen. Iets minder uitleg en iets meer ruimte voor de gebeurtenissen zelf had voor mij beter gewerkt. Dat neemt niet weg dat Darker Water een interessant uitgangspunt heeft en een toekomstbeeld neerzet dat blijft hangen. Vooral de herkenbaarheid ervan maakt het verhaal sterker dan wanneer het enkel een spectaculaire, maar onrealistische dystopie zou zijn.

Het einde laat bovendien duidelijk de deur open voor meer. Het lijkt er sterk op dat dit verhaal nog niet helemaal verteld is en dat er mogelijk een vervolg komt. Ik ben in ieder geval benieuwd waar Emma Read deze wereld nog naartoe wil brengen. Een interessant dystopisch verhaal voor YA-lezers die graag nadenken over technologie, de toekomst en wat er kan gebeuren wanneer ontwikkelingen misschien net iets te ver gaan.