Begraaf mijn botten in de nachtelijke grond – V.E. Schwab

Boston, 2019. De achttienjarige Alice Moore is een eerstejaarsstudent aan Harvard University. Nadat ze een mysterieuze vrouw mee naar huis heeft genomen van een feestje, wordt ze de volgende dag wakker zonder hartslag en voelt ze een onverzadigbare honger. Ze is niet in staat zich te herinneren wat er precies gebeurd is, en besluit op jacht te gaan naar de vrouw die haar als laatste heeft gezien. Haar enige aanwijzingen zijn een foto op haar telefoon en een naam op een post-it: Lottie.
Londen, 1827. Charlotte Sutherland ontmoet Sabine Boucher, een mooie jonge weduwe. Met elk bal wordt hun vriendschap intiemer en tegen het einde van het seizoen zijn de vrouwen onafscheidelijk. Wanneer Charlotte haar gevoelens onthult, belooft Sabine haar een beter leven. Nog diezelfde nacht verruilt Charlotte haar hartslag voor een eindeloos leven vol liefde en honger.
Het zou het begin moeten zijn van een perfect liefdesverhaal dat decennia omspant. Maar naarmate de tijd verstrijkt, merkt Charlotte dat Sabine onherroepelijk aan het veranderen is. Wat gebeurt er als niemand, zelfs Charlotte niet, haar kan tegenhouden?

Hoewel dit niet mijn allereerste kennismaking met V.E. Schwab was (ik las eerder Stad van geesten), voelde dit boek wel als mijn eerste échte Schwab. Een dik boek, een zwaar thema en vampieren in combinatie met verschillende tijdlijnen: ik begon eraan met enige twijfel. Dit is zo’n verhaal waarvan je weet dat het een engagement vraagt, en ik wist op voorhand niet goed wat ik mocht verwachten.

Ik ging erin met het idee dat dit een actiegedreven fantasyverhaal zou zijn, met veel gebeurtenissen en spanning. Dat bleek niet het geval. Begraaf mijn botten in de nachtelijke grond is in de eerste plaats een karaktergedreven verhaal. Het draait niet om wat er gebeurt, maar om wie deze personages zijn, hoe ze groeien, wat ze meemaken en hoe hun ervaringen hen vormen. Om van dit boek te kunnen genieten, moest ik mijn honger naar actie loslaten — en dat was eerlijk gezegd niet vanzelfsprekend.

De eerste helft van het boek kostte me dan ook behoorlijk wat moeite. De vele lange beschrijvingen, de wissels tussen personages en tijdlijnen en het feit dat het verhaal zich traag ontvouwde, maakten dat ik soms het gevoel had dat ik niet helemaal wist waar het naartoe ging. Het lezen vroeg aandacht, geduld en focus, en dat maakte het geen evident boek.

Maar ergens voorbij de helft viel alles op zijn plaats. Zodra ik accepteerde dat dit geen verhaal was dat vooruit dendert, maar eerder eentje dat langzaam dieper graaft, kon ik het meer waarderen. De verbanden tussen de personages zijn vrij snel te doorzien, maar dat haalde voor mij niet de spanning weg. Integendeel: het werd juist interessanter om hen verder te volgen, om hun innerlijke strijd en ontwikkeling te zien.

Dit is geen lichte kost en ook geen boek dat je “even tussendoor” leest. Het vraagt tijd, rust en de juiste mindset. Het is dan ook niet per se een verhaal dat me volledig heeft ingepalmd, maar wel eentje dat indruk nalaat. Zeker niet mijn laatste Schwab, al voelt het na dit boek wel alsof ik even nood heb aan iets luchtigers.

Een intens, traag en gelaagd verhaal dat je moet leren lezen zoals het bedoeld is.