Atmosphere – Taylor Jenkins Reid

Zolang ze zich kan herinneren is Joan Goodwin geobsedeerd door de sterren. Ze is tevreden met haar baan als professor astronomie, tot ze een advertentie ziet waarin vrouwelijke wetenschappers gevraagd worden voor het NASA Space Shutttle Program; een droom!In de zomer van 1980 begint ze haar training, samen met een groep medekandidaten. Terwijl er onverwachte vriendschappen ontstaan, ontdekt Joan een passie en liefde die ze nooit voor mogelijk had gehouden. Maar dan, tijdens missie STS-LR9, verandert alles in één klap.

Een nieuw boek van Taylor Jenkins Reid voelt voor mij altijd een beetje als een klein feestje. Haar vorige romans heb ik werkelijk verslonden. Vooral Carrie Soto is back en De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo zijn verhalen die me nog lang zijn bijgebleven. De lat lag dus hoog voor Atmosphere en ik was ontzettend benieuwd wat Reid deze keer voor haar lezers in petto had.

Om te beginnen: de cover is prachtig en geeft meteen een goede indruk van de sfeer van het verhaal. Het boek start bovendien bijzonder sterk. Reid gooit de lezer meteen midden in een intense actiescène tijdens een ruimtemissie, dezelfde missie die ook op de achterflap wordt aangehaald. Het zorgt ervoor dat je onmiddellijk in het verhaal zit en dat de spanning vanaf de eerste pagina voelbaar is.

Na dat sterke begin moest ik wel even schakelen. Na de openingsscène keert Reid namelijk terug naar het verleden. De lezer leert de personages kennen in de periode vóór de missie, tijdens hun opleiding tot astronaut. We volgen hoe ze geselecteerd worden, hoe ze trainen en hoe de onderlinge banden langzaam groeien. Het tempo ligt in deze hoofdstukken duidelijk lager dan in de opening van het boek. Hoewel deze passages absoluut interessant zijn, merkte ik dat ik af en toe terug verlangde naar de spanning van de missie in het heden. Heel soms dacht ik: kunnen we even terug naar dat moment in de ruimte?

Dat neemt niet weg dat de opbouw wel degelijk een functie heeft. Reid neemt de tijd om haar personages echt vorm te geven, waardoor je als lezer een band met hen opbouwt. Wanneer de spanning later weer oploopt, voel je des te sterker wat er op het spel staat.

Wat Taylor Jenkins Reid opnieuw bijzonder goed doet, is het verweven van verschillende sterke thema’s in haar verhaal. Zo komt de positie van vrouwen binnen de wetenschap in de jaren tachtig uitgebreid aan bod. Daarnaast speelt ook verboden liefde een belangrijke rol, met een relatie tussen mensen van hetzelfde geslacht in een periode waarin dat allesbehalve vanzelfsprekend was. Voeg daar nog de technologische ontwikkelingen en de fascinatie voor ruimtevaart aan toe, en je krijgt een verhaal dat veel meer is dan enkel een verhaal over een ruimtemissie.

Zoals we van Reid gewend zijn, krijgen deze thema’s allemaal de ruimte die ze verdienen. Ze voelen nooit geforceerd aan, maar vallen op een natuurlijke manier op hun plaats binnen het verhaal. Het resultaat is een roman die niet alleen spannend is, maar ook emotioneel en inhoudelijk sterk.

Atmosphere is opnieuw een knap geschreven verhaal met personages die je in je hart sluit en thema’s die nog lang blijven nazinderen. Misschien had ik af en toe graag iets sneller teruggekeerd naar de actie van de missie, maar het is precies de zorgvuldige opbouw die ervoor zorgt dat het verhaal uiteindelijk zo sterk binnenkomt. Een nieuwe Taylor Jenkins Reid die absoluut de moeite waard is.